print paginaTerug naar Nu

In kader van het jeugdtheaterfestival Goesting sloegen Rast, de Kopergietery, jeugdtheater 020 en Toneelgroep Amsterdam Juniorwerking de handen in elkaar. Onder leiding van oa Laurent Flamand (red. Choreograaf bij So You Think You Can Dance) staken ze een evenement in elkaar dat verspreidt was over drie grote theaterinstellingen, de Brakke Grond, de Stadsshouwburg en de Krakeling.

Terug naar Nu begon in de Brakke Grond met een groepschoreografie. Alle jongeren, ook diegenen zonder dansopleiding, deden mee. Die dans liep over in het eerste echte optreden van de avond. Zeven jongeren bleven na de groepsdans over en begonnen aan een emotioneel dansoptreden over verlies. De zaal was muisstil van begin tot einde. Enorm pakkend.

Hierna werden we op ludieke wijze naar de volgende locatie geloodst, de stadsschouwburg van Amsterdam. Groepjes jongeren werden aangewezen om het publiek te begeleiden. Je kon kiezen tussen team fiets, team tram of team benenwagen. Het leek eerst erg chaotisch te verlopen maar iedereen was op tijd voor de volgende voorstelling.

Toneelgroep Amsterdam Junior werking en Rast speelden na elkaar. Een grote muur van dozen vormde het decor van het eerste theaterstuk. Een leuke jeugdvoorstelling waarin de jongeren hun frustraties over het ‘happy end’ lieten zien. De overgang tussen Amsterdam Jeugdwerking en rast was heel origineel. ‘Willen jullie een jeugdvoorstelling zien?’ vroeg een Afrikaanse jongen van Rast, ‘Dan moeten jullie ook maar de scènewisseling meemaken!’. Het publiek zag hoe het ene gezelschap plaats maakte voor het andere en iedereen moest van plaats veranderen. Het was erg goed georganiseerd en heel passend voor een jeugdtheater.

Rast maakte heel goed gebruik van de leuke setting die de Stadsschouwburg bood. De muur achter de bhune was een trappenhal met ramen waardoor we de andere spelers. Er waren steeds kleine toneelstukjes aan de gang naast de hoofddialoog die gegeven werd. Een meisje was aan het tekenen op de ramen terwijl iemand anders zenuwachtig de trap op en af aan het lopen was. Ze brachten een hyperrealistisch stuk over hoe jongeren, van vaak etnische afkomst, om moeten gaan met moeilijke gezinssituaties. De verschillende personages hadden elk hun eigen problemen hebben. Het publiek krijgt korte opgenomen stukjes van reacties die ze krijgen van hun ouders. Dit gaf het geheel een realistisch tintje.

De apotheose vond plaats in de Krakeling, het theater dat vooral jeugdvoorstellingen programmeert. Het stuk van de kopergietery was iets verwarrender, het publiek moest goed mee volgen. Vijf jongeren stonden alleen op de bühne, omringt door borden. Ze brachten een verhaal van verlies en gemis maar met een grappige ondertoon. Hoe ga je om met het gevoel dat je niet belangrijk bent? Aan een heel serieus stukje dialoog werd aan het einde een kwinkslag gegeven om de lading wat minder zwaar te maken. De sketches ertussen zorgden ervoor dat de boodschap overkwam maar niet te hard.

Als groot slotmoment kwam iedereen het podium op om te knuffelen. Echt een kippenvelmoment en een heel gepaste afsluiter.