print pagina'Op zich zijn we niet erg bezig geweest met wat er allemaal gaat gebeuren in de toekomst'

Theatergroep SPACE speelt dinsdag 3 mei en woensdag 4 mei in het Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond met de internationale voorstelling The Cloud. Zij nemen de toeschouwers mee naar het jaar 2061 om van daaruit terug te kijken naar het heden. Petra Ardai en Luc van Loo gidsen de bezoekers door een openluchttentoonstelling in hun eigen stad waar niets meer is wat het lijkt. In het kader van Theater na de Dam en de dodenherdenking is de terugblik op het heden doorspekt met de herinnering aan '40-'45.

‘Er zijn al heel veel boeken en films geschreven over een toekomst waarin techniek het van ons overneemt of waarin de wereld vergaat. Wij wilden net een toekomst creëren waarin alles goed gaat’, zegt Luc van Loo. Hij vormt samen met Petra Ardai de artistieke kern van SPACE. Die ideale toekomst staat echter niet in het middelpunt van de belangstelling tijdens de voorstelling. ‘ Wat ons interesseert is hoe het nu is. We maakten de sprong om vanuit een perfect toekomstbeeld terug te kunnen kijken naar het heden’, vertelt Petra Ardai, ‘Op zich zijn we niet erg bezig geweest met wat er allemaal gaat gebeuren in de toekomst.’

Op een ludieke manier laten Petra en Luc het publiek het jaar 2011 door hun ogen zien. Zo krijgt iedereen in het begin van de voorstelling complimenten over hun ‘retro’ outfits. ‘Waar heb je die hoed gevonden?’ vraagt Petra aan een man op de eerste rij, ‘Dat is erg 2011!’ Zij en Luc stellen zichzelf voor als de look-a-likes van de originele Ardai en van Loo en ze worden bijgestaan door Li, een Standaard Mandarijn. Omdat het museum van 2011 zo authentiek mogelijk moet zijn, mogen ze niet te vrolijk zijn want de mensen waren toen moe en ontevreden. ‘Kijk naar die geweldige donkere kringen onder mijn ogen’, zegt Petra trots terwijl Luc ook heel demonstratief zijn wallen toont. Zo wordt er gespot met de imperfecties van 2011.

Nadat de mensen van het publiek een koptelefoon ontvangen hebben, worden ze naar buiten geleid terwijl The Cloud hen wat uitleg geeft. ‘The Cloud is een soort regulerings-en harmoniseringsysteem. Wanneer we geen keuzes kunnen maken, kan de stem met opties komen’, legt Petra uit, ‘Als we ons vervreemd voelen van de wereld of van elkaar, dan is de stem daar om ons een beetje te helpen.’

De mensen die op straat rondlopen tijdens de wandeling worden voorgesteld als animatoren die speciaal opgeleid zijn om zich zo goed mogelijk in te leven in 2011. ‘Kijk maar hoe zuur de mensen kijken’, vertelt Petra, ‘En hoe goed ze oogcontact vermijden.’ Tijdens de wandeling in Amsterdam stopt de groep een aantal keer zodat Petra de kans krijgt om willekeurige mensen aan te spreken om hen enkele vragen te stellen. Zijn ze gelukkig of niet? Hoe voelen ze zich? Als er iemand weigert te antwoorden of te bruusk reageert dan krijgt hij complimenten omdat hij de mensen van 2011 zo goed kan nabootsen.

De voorstelling geeft op een grappige en luchtige manier kritiek op de huidige maatschappij zonder al te veel met het vingertje te zwaaien. ‘De mensen van het publiek voelen zich plots een buitenstaander,’ vertelt Luc, ‘Ze bekijken de wereld van op een afstand waardoor ze ineens heel fel de donkere kant zien van 2011. tegelijkertijd kan het publiek ook kijken hoe iedereen hun best doen om een plek te veroveren in deze wereld.’

Space speelt 3 en 4 mei 2011 in Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond i.h.k.v. Theater na de Dam