print paginaGeestige Lulligheid

Frederik Heyman combineert zijn talenten in ‘foto-illustraties’. De Brakke Grond presenteert het opmerkelijke werk van deze jonge, opkomende Vlaamse kunstenaar.

Door Jan van Tienen, juni 2010

Het werk van beeldend kunstenaar Frederik Heyman lijkt op een gers Youtube-hitje. Het heet Matrix Ping Pong en laat een tafeltennismatch tussen twee Aziatische mannen zien. In eerste instantie lijkt het alsof tegen een zwarte achtergrond een balletje overslaan. Dan wordt echter duidelijk dat het balletje is bevestigd aan een lange zwarte stok die wordt vastgehouden door een geheel in het zwart geklede man. De spelers zelf worden ook vastgehouden door mannen in zwarte pakken.

Door deze opstelling kunnen de echte acteurs neppe special effects uitvoeren. Zo ‘vliegen’ ze, gedragen door de mannen in zwarte pakken, achter een verre bal aan om die nog net terug te slaan. En bij een hoge bal stopt de actie en draaien de mannen in het zwart de tafel en de spelers op hun kant, waarna de actie verdergaat en het lijkt alsof de camera boven de tafel is gaan hangen.

Dergelijke manipulaties van de werkelijkheid zijn normaal alleen te zien in films als, jawel, The Matrix, waarin acteurs op het scherm koeltjes en heel cool kogels ontwijken. (In werkelijkheid hangen ze in een groen tuigje tegen een groen scherm te wachten tot iemand ‘actie’ zegt.) Ze namaken zonder hulp van de computer is lullig, en daardoor geestig. Die humor komt ook terug in het werk van Heyman, geboren in 1984 in Brasschaat, in de buurt van Antwerpen. In i was struck by lightning seven times at the same time as painting your portrait seven times zie je een man die aan stukken wordt gereten door de bliksem, als we de tekst moeten geloven. Maar het is niet één man die daar staat, het zijn drie mannen. Het afgehakte been van de man in het midden hoort eigenlijk bij de man die rechts staat, maar die is voor de rest zwart geverfd om in de zwarte achtergrond te verdwijnen. De rondvliegende organen hangen aan touwtjes voor het lichaam van de middelste man.

Dit is wat Heyman doet: voorwerpen en mensen voor een foto zo opstellen dat het beeld meer een illustratie dan een foto lijkt. Gezien zijn achtergrond is dat niet zo gek. De 26-jarige Belg haalde zijn master in illustratie en vormgeving aan de Koninklijke Academie in Antwerpen, en plakte er toen een master fotografie aan diezelfde opleiding aan vast. In de eerste plaats is hij dus illustrator, daarna pas fotograaf. In plaats van de werkelijkheid op beeld vast te leggen, gaat hij uit van een beeld dat in zijn hoofd zit en probeert dat met verf, attributen, een handjevol vrienden en modellen in werkelijkheid te creëren. Het knopje van zijn camera indrukken lijkt dan nog slechts bijzaak.

De man zelf vertelt dat zijn inspiratie niet van andere fotografen komt. Hij houdt van het Guinness Book of World Records (man die zeven keer door de bliksem werd geraakt) en andere boeken en spelletjes die hij bij de lokale Antwerpse kringloopwinkel koopt. Hij stopt altijd iets in zijn werkwijze waardoor die voor hemzelf interessant blijft. Daarom maakt het ook niet zo veel uit of hij beeld voor een modecampagne, een tijdschrift of een museum ontwerpt. Je ziet dat Heyman lol had bij het creëren, maar ook dat hij genoeg uren heeft gedraaid om kwaliteit te leveren. Hij heeft een eigen beeldtaal ontwikkeld die klopt als je ernaar kijkt, hoe onwerkelijk ze ook is samengesteld. Gers.

Frederik Heyman exposeerde van 08.10 t / m 07.11 in de Brakke Grond met A Full Stomach.

Jan van Tienen is hoofdredacteur van Vice Magazine.